Αντί ΧΥΤΑ, κομποστοποίηση. Οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης προωθούν αυτή τη μέθοδο

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 8 Μαΐου 2011

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΠΟΥΓΑΝΗ

Μπορεί εδώ και δεκαετίες η Ε.Ε. να βάζει ως πρώτες στην περιβαλλοντική ιεραρχία την ανακύκλωση και τη διαλογή στην πηγή των απορριμμάτων, στην Ελλάδα όμως το κράτος έκανε και κάνει ό,τι μπορεί ώστε να τα πετάμε όλα μαζί στους ΧΥΤΑ.

Εκεί καταλήγει το 82% των σκουπιδιών που παράγουμε τη ίδια στιγμή που ανακυκλώνεται μόλις το 16%.

Τα νέα στοιχεία της Eurostat κάνουν την διαμάχη για την κατασκευή του ΧΥΤΑ στην Κερατέα -η οποία αφορά λιγότερο από το 5% των σκουπιδιών της Αττικής- να μοιάζει με χοντροκομμένο αστείο. 

Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης προσπαθούν με κάθε μέσο να ξεφορτωθούν τη συγκεκριμένη μέθοδο διαχείρισης και προτιμούν την ανακύκλωση, την κομποστοποίηση και την καύση.

Στη Γερμανία κανείς δεν πετάει τα σκουπίδια του σε ΧΥΤΥ. Το μέρος δηλαδή όπου καταλήγει το 1% σε Αυστρία, Ολλανδία και Σουηδία. Στους δε ΧΥΤΥ που υπάρχουν σε Δανία και Βέλγιο καταλήγουν ελάχιστα απορρίμματα (4% και 5% αντίστοιχα). Το ποσοστό ανεβαίνει αισθητά στη Γαλλία (32%) και εκτοξεύεται σε Ιταλία (45%), Ισπανία (48%) και Πορτογαλία (62%). Η Ελλάδα κινείται στο ίδιο επίπεδο με την Τσεχία (83%) και είναι σαφώς καλύτερη από τη Βουλγαρία (100%), τη Ρουμανία (99%), τη Λετονία (95%) και τη Λιθουανία (92%). Χώρες δηλαδή που μπήκαν στην Ε.Ε. μόλις πρόσφατα, σε αντίθεση με εμάς που τον ερχόμενο Οκτώβρη θα κλείσουμε 30 χρόνια...

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η ανακύκλωση και η κομποστοποίηση αποτελούν τις πλέον αναπτυσσόμενες λύσεις στην Ε.Ε. Πρόκειται για τις μεθόδους μέσω των οποίων επεξεργάζεται το 70% των σκουπιδιών της Αυστρίας.

Εξίσου υψηλό είναι το συνολικό ποσοστό στη Γερμανία (66%), ενώ έπονται οι Ολλανδία και Βέλγιο με 61% και 60% αντίστοιχα. 

Οι Γερμανοί είναι πρωτοπόροι στην ανακύκλωση μέσα από την οποία επαναχρησιμοποιούν σχεδόν τα μισά σκουπίδια τους (48%). Αμέσως μετά βρίσκονται το Βέλγιο και η Σουηδία (από 36%), η Σλοβενία και η Δανία (34%).

Η κομποστοποίηση στην Αυστρία αφορά το 40% των απορριμμάτων το οποίο πλησιάζει το σύνολο των οργανικών απορριμμάτων. Στην Ελλάδα κομποστοποιείται μόλις το 2% των απορριμμάτων!

Αντίθετα υψηλά ποσοστά συναντάμε σε Ιταλία και Ολλανδία, Βέλγιο και Ισπανία. Ενα μεγάλο κομμάτι της επεξεργασίας των σκουπιδιών στην Ε.Ε. αποτελεί η αμφιλεγόμενη περιβαλλοντικά καύση. Το μεγαλύτερο ποσοστό έχει η Σουηδία με το 49% των απορριμμάτων της να καταλήγει σε σχετικά εργοστάσια.

Σε παρόμοια κατάσταση είναι η Δανία (48%), το Βέλγιο (34%), η Γερμανία (34%) και η Γαλλία (34%). 

Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες έχουν ως βασική τους πυξίδα την ανακύκλωση από τους ίδιους τους πολίτες.

«Η πρόσφατη ευρωπαϊκή οδηγία θέτει συγκεκριμένους ποσοτικούς στόχους για το σύνολο των ανακυκλώσιμων (χαρτί, μέταλλα, γυαλί, πλαστικά) οι οποίοι είναι 50% ανακύκλωση με διαλογή στην πηγή (ΔσΠ) γι' αυτά τα υλικά μέχρι το 2020. Για δε τα οργανικά προβλέπει υποχρεωτικά και γι' αυτά ΔσΠ. 

Το ερώτημα είναι γιατί ενώ εναρμονιζόμαστε νομοθετικά με αυτή τη οδηγία δεν κάνουμε στην πράξη αυτά που στοιχειώδως πρέπει να γίνουν», λέει ο Φίλιππος Κυρκίτσος, πρόεδρος της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση ψάχνει να βρει τρύπες να τα θάψει, ζητώντας ελάχιστη βοήθεια από τους πολίτες (και μόνο μέσω των μπλε κάδων όπου υπάρχουν...). Παράλληλα προωθεί τη δημιουργία φαραωνικών εγκαταστάσεων με τεχνολογίες όπως η βιοξήρανση -που δεν προωθείται στην Ευρώπη και η μεγαλύτερη εταιρεία του είδους στον κόσμο ανήκει στην ΗΛΕΚΤΩΡ, συμφερόντων Μπόμπολα- με το τελικό προϊόν να είναι αδύνατο να αξιοποιηθεί ενεργειακά, με αποτέλεσμα να ξαναθάβεται στους ΧΥΤΑ! Οπως γίνεται στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου το SRF που παράγει το νέο εργοστάσιο βιοξήρανσης καταλήγει στον τοπικό Χώρο Υγειονομικής Ταφής.

Οτι δηλαδή συμβαίνει στα Ανω Λιόσια από το 2005, όπου το εργοστάσιο μηχανικής ανακύκλωσης παράγει χιλιάδες τόνους RDF με μεγάλο κόστος (89 ευρώ τον τόνο), οι οποίοι εν συνεχεία θάβονται στον ΧΥΤΑ.

ΠΗΓΉ:

http://www.enet.gr/?i=news.el.ecoenet&id=273550

Ανοιχτή επιστολή Πρωτοβουλίας συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων

Προς τη συντονιστική επιτροπή αγώνα Λαυρεωτικής

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Αγαπητοί φίλοι,

Mε ικανοποίηση και αισιοδοξία υποδεχτήκαμε την αποχώρηση των ΜΑΤ από το “μέτωπο” της Κερατέας και την επιλογή, από μέρους της κυβέρνησης, ενός στοιχειώδους διαλόγου με τους εκπροσώπους της τοπικής κοινωνίας, αντί της αστυνομοκρατίας και της καταστολής. Ωστόσο, μας προξενεί απορία η μυστικοπάθεια με την οποία γίνεται η επεξεργασία της εναλλακτικής πρότασης, που προτίθεστε να καταθέσετε ή έχετε, ήδη, καταθέσει. Πρωτίστως, απέναντι στους κατοίκους της Λαυρεωτικής, αλλά και απέναντι στους κατοίκους των άλλων περιοχών (Φυλής, Γραμματικού), που στοχοποιεί ο υφιστάμενος περιφερειακός σχεδιασμός, αλλά και απέναντι στους αλληλέγγυους της Αττικής και της υπόλοιπης χώρας, που όλο αυτό το διάστημα στήριξαν τον αγώνα σας.

Αυτό, όμως, που μας προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη είναι το περιεχόμενο της κυοφορούμενης πρότασής σας, έτσι όπως το προσλαμβάνουμε από τις αποσπασματικές αναφορές και τις διαρροές στα μέσα ενημέρωσης. Αναφερόμαστε, φυσικά, στην ιδέα της θερμικής αξιοποίησης – αεριοποίησης, σαν πυλώνα της εναλλακτικής διαχείρισης που προτείνετε (ή σκέφτεστε να προτείνετε). 

Δεν είναι σκοπός αυτής της επιστολής να αντικρούσει τα όσα παρουσιάζονται σαν πλεονεκτήματα αυτής της επιλογής. Περιοριζόμαστε στις εξής τρεις επισημάνσεις:

• Γνωρίζετε, ασφαλώς, ότι η προσπάθεια εισαγωγής αυτής της μεθόδου επεξεργασίας, ακόμη και με τη μορφή πιλοτικού προγράμματος στη Φυλή, από την εταιρεία ΗΛΕΚΤΩΡ (του ομίλου Μπόμπολα), έχει συναντήσει την καθολική αντίδραση των πολιτών των δυτικών συνοικιών και όλης της Αττικής, σαν προάγγελος της καθολικής εισαγωγής της καύσης στη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής.

• Γενικότερα, βρίσκεται σε εξέλιξη μια συντεταγμένη προσπάθεια κυβέρνησης και εταιρειών για γενικευμένη εισαγωγή της ενεργειακής – θερμικής αξιοποίησης στη διαχείριση των απορριμμάτων, σε όλη την Ελλάδα, με πρόσφατο παράδειγμα τη μονάδα καύσης στην ΟΕΔΑ ΝΑ Θεσσαλονίκης. Προσπάθεια που επιχειρείται να ολοκληρωθεί και με τη σκανδαλώδη επιλογή της καύσης τεράστιων ποσοτήτων (7.000.000 τόνων/έτος) εισαγόμενων από την Ιταλία απορριμμάτων στην ηλεκτροπαραγωγή και, μάλιστα, με το μανδύα των (επιδοτούμενων) ΑΠΕ.

• Γνωρίζετε, επίσης, ότι τα όσα σχεδιάζονται στην Κερατέα, αποτελούν τμήμα ενός συνολικού σχεδίου και μόνο σαν τέτοια μπορούν να αντιμετωπιστούν, μέσα από μια ενιαία στάση, σε επίπεδο Αττικής. Μια ενιαία στάση που έχει αρχίσει να αποκτά υπόσταση και στηρίζεται στη λογική της αποκεντρωμένης διαχείρισης, με τη μέγιστη δυνατή ανάκτηση και την κομποστοποίηση και την απόρριψη της βιολογικής ξήρανσης και της καύσης.

Αν, όντως, ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα τα όσα γράφονται, πιστεύουμε ότι θα πρόκειται για εξαιρετικά κακή εξέλιξη, που θα μας απογοητεύσει πλήρως. Ανάμεσα στα άλλα και για το γεγονός ότι θα έχετε αγνοήσει επιστημονικά τεκμηριωμένες απόψεις, φιλικές στο περιβάλλον και απολύτως συμβατές με την τοπική – αποκεντρωμένη διαχείριση, σαν αυτή που έχει υποβάλλει στο δημόσιο διάλογο η πρωτοβουλία μας ή και άλλες συλλογικότητες αλληλέγγυων ενεργών πολιτών. 

Εκτιμούμε ότι ενδεχόμενη επιλογή αποστασιοποίησης και διάσπασης του αναγκαίου μετώπου, που πρέπει να υπάρξει σε ολόκληρη την Αττική, και το δικό σας ιδιαίτερο αγώνα θα αποδυναμώσει και τη γενικότερη προσπάθεια αντιμετώπισης ενός διάτρητου περιφερειακού σχεδιασμού θα υπονομεύσει. Γνωρίζετε, άλλωστε, καλύτερα από εμάς, ότι το ΥΠΕΚΑ και στη δημιουργία ΧΥΤΑ θα επιμείνει και στο μεγάλο μέγεθος της εγκατάστασης, που θα υπερβαίνει τις ανάγκες των δήμων της Λαυρεωτικής και του Σαρωνικού.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν θα διαψεύσετε τις ελπίδες και την ολόθερμη συμπαράσταση που προκάλεσε ο πολύμηνος αγώνας σας σε ένα ευρύτερο ακροατήριο πολιτών. Και ότι, έστω και τώρα, θα κάνετε τις αναγκαίες κινήσεις συνεννόησης με όλους εκείνους που σας στήριξαν με ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια. Θεωρούμε ότι είναι αναγκαία και προτείνουμε μια συνάντηση με την πρωτοβουλία μας και, ενδεχομένως, με άλλες συλλογικότητες πολιτών, πριν από τη νέα συνάντησή σας με το ΥΠΕΚΑ. Ελπίζουμε ότι θα ανταποκριθείτε.

Αθήνα, 2/5/2011

“Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων”

Διαχείριση απορριμμάτων: Επειδή τα στερνά τιμούν τα πρώτα …

 28/04/2011

Φωτό αρχείου: ΧΥΤΑ Άνω Λιοσίων - Φυλής

Του Τάσου Κεφαλά

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η προσοχή μας θα έπρεπε να ήταν στραμμένη σε άλλα, πιο πεζά πράγματα. Για το ότι αυτό έχει φτάσει να μοιάζει με «πολυτέλεια» δεν φταίει μόνο η τρισκατάρατη κρίση. Υπάρχει πλήθος άλλων λόγων, ανάμεσά τους, βεβαίως, και οι τρέχουσες εξελίξεις, στο «μέτωπο» της διαχείρισης των απορριμμάτων.

Τα τελευταία νέα: η πίεση για την έναρξη των νέων έργων στη Φυλή (συμπεριλαμβανομένης της «πιλοτικής» μονάδας θερμικής αξιοποίησης – αεριοποίησης), η έγκριση των περιβαλλοντικών όρων της νέας ολοκληρωμένης εγκατάστασης διαχείρισης απορριμμάτων της ΝΑ Θεσσαλονίκης (συμπεριλαμβανομένης μονάδας καύσης δευτερογενούς καυσίμου RDF ή SRF) και η συνάντηση των δήμων Λαυρεωτικής – Σαρωνικού με την υπουργό ΠΕΚΑ την Πέμπτη του Πάσχα.

Στην ατζέντα της τελευταίας και η διαχείριση των απορριμμάτων της περιοχής, μέσα από μια πρόταση των αντίστοιχων φορέων. Επίσημη ανακοίνωση για το περιεχόμενο της πρότασης δεν υπάρχει, πέρα από το ότι θα πρόκειται για μια πρόταση αποκεντρωμένης διαχείρισης των απορριμμάτων της περιοχής. Ένα πλήθος, όμως, φημών και δημοσιευμάτων σπεύδουν να κοινοποιήσουν ότι η προτεινόμενη λύση θα περιλαμβάνει  μονάδα θερμικής αξιοποίησης – αεριοποίησης.

Αν αυτό είναι αλήθεια, ανακύπτει ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, αφού φαίνεται να υιοθετείται μια λύση που βρίσκεται στο στόχαστρο όλων όσων αγωνίζονται για ένα διαφορετικό τρόπο διαχείρισης των απορριμμάτων. Αν υπάρχει, συνεπώς, ένας απειροελάχιστος λόγος να ειπωθούν κάποια πράγματα γι αυτό, πρέπει να ειπωθούν τώρα. Ανεξάρτητα από το ότι η πιθανότητα να μετρήσουν είναι, εξίσου, απειροελάχιστη.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα

Εδώ και πάνω από τέσσερις μήνες, οι κάτοικοι της περιοχής δίνουν έναν σκληρό αγώνα για να αποτρέψουν την υλοποίηση μιας εγκατάστασης, που αποτελεί τμήμα του περιφερειακού σχεδιασμού διαχείρισης απορριμμάτων της Αττικής. Ο αγώνας αυτός διακρίθηκε για τη διάρκεια, τη μαχητικότητα, τη λαϊκότητα και την ενότητα που τον χαρακτήρισαν. Σίγουρα, σε αυτό το επίπεδο, θα αποτελεί σημείο αναφοράς και για τα επόμενα χρόνια. Μένει να αποδειχθεί στην πράξη αν θα σηματοδοτήσει θετικά και τον αγώνα για ένα άλλο, εναλλακτικό τρόπο διαχείρισης των απορριμμάτων.

Είναι, μάλλον, κοινός τόπος ότι οι αρχικές αντιδράσεις ήταν αποτέλεσμα πολλών και διαφορετικών προσεγγίσεων, που δεν χαρακτηρίζονταν πάντα από μια αντίληψη υπερτοπικής αντιμετώπισης του προβλήματος. Και ούτε αποτύπωναν την ανάγκη ο αγώνας αυτός να αποτελέσει μέρος ενός παναττικού μετώπου για τη συνολική ανατροπή του περιφερειακού σχεδιασμού, που αγγίζει με τον ίδιο τρόπο και το Γραμματικό.

Αλλά πολύ περισσότερο και από την Κερατέα και το Γραμματικό διαιωνίζει μια τριτοκοσμική κατάσταση στη Φυλή, τις δυτικές συνοικίες και το Θριάσιο. Στην πορεία, το κλίμα αυτό επιχειρήθηκε να αναστραφεί, χωρίς, ωστόσο, να ανατραπεί η αρχική εικόνα.

Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί δείγμα κακών προθέσεων, ούτε ιδιοτελούς συμπεριφοράς των κατοίκων της Κερατέας και της Λαυρεωτικής. Θεωρώ, απλά, ότι είναι αποτέλεσμα μιας περιορισμένης συζήτησης για το περιεχόμενο του αγώνα και για την αναζήτηση των ουσιαστικών τρόπων σύνδεσης με τους υπόλοιπους κατοίκους του λεκανοπεδίου.

Το μεγαλύτερο μέρος των προσπαθειών καταναλώθηκε στη δημιουργία ενός πλατιού κινήματος αλληλεγγύης, απέναντι στην κυβερνητική καταστολή και έδωσε σημαντικά αποτελέσματα. Σε βάρος, όμως, μιας δουλειάς, που θα μπορούσε να αποδώσει πιο στέρεους και μακροχρόνιους δεσμούς. Με λίγα λόγια, τα μέσα του αγώνα επισκίασαν και περιθωριοποίησαν, πλήρως, το περιεχόμενο του αγώνα.

Σ’ αυτό συνέβαλλαν δύο πολύ σημαντικοί παράγοντες. Αφενός η συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης να επιλέξει το πεδίο της καταστολής και της βίας, αντί της αντιπαράθεσης στο πεδίο των πολιτικών και κοινωνικών επιλογών της και, ειδικότερα, στο θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Αφετέρου, μια λογική «κολακείας» των μέσων του αγώνα, από ένα πλατύ φάσμα αλληλέγγυων πολιτικών δυνάμεων και συλλογικοτήτων, που στο πρόσωπο της Κερατέας αναζητούν εναγωνίως τη χαμένη τιμή του κινήματος στη μεταμνημονιακή περίοδο.

Με αυτά και με αυτά, έφτασε η ώρα που το «μέτωπο» της Κερατέας έπρεπε να αντιτάξει τη δική του εναλλακτική πρόταση, σε μια προσπάθεια να αποφορτιστεί το «πολεμικό» κλίμα και προτού φτάσουμε στο σημείο να μιλάμε για τα χειρότερα. Έτσι άρχισε μια αγχώδης προσπάθεια διαμόρφωσης μιας πρότασης, στοιχεία της οποίας έχουν αρχίσει να διαρρέουν και αποτελούν την αφορμή και γι αυτό το σημείωμα. Με την όποια επιφύλαξη δημιουργεί ο αδιαφανής τρόπος διαμόρφωσης της πρότασης, αξίζει να επισημανθούν τρία σημεία:

Όποιο κι αν είναι το περιεχόμενό της, η πρόταση έχει απογυμνωθεί από οποιονδήποτε κινηματικό χαρακτήρα, αφού δεν έχει προκύψει από αντίστοιχες διαδικασίες και δεν έχει ενσωματωθεί στο πλαίσιο διεκδίκησης των αγωνιζόμενων κατοίκων. Ο τρόπος της διαμόρφωσής της είναι σε προφανή αναντιστοιχία με τον τρόπο οργάνωσης της πολύμηνης αντίστασης.

Το περιεχόμενο της πρότασης στηρίζεται στη λογική της αποκεντρωμένης διαχείρισης, μια ιδέα που κατακτά σημαντικό έδαφος σε ένα υπό διαμόρφωση παναττικό μέτωπο για μια άλλου τύπου διαχείριση των απορριμμάτων. Επιλέγεται, όμως, σαν εργαλείο η θερμική – ενεργειακή αξιοποίηση, διαδικασία που υποσκάπτει το βαθύτερο περιεχόμενο της αποκεντρωμένης διαχείρισης. Ίδιας λογικής μονάδα οι συλλογικότητες της δυτικής Αθήνας αγωνίζονται να αποτρέψουν στις εγκαταστάσεις της Φυλής.

Αφήνεται ορθάνοιχτη η πόρτα στην παραχώρηση της διαχείρισης στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Την εγκατάσταση θα την κατασκευάσει ο φορέας του ΒΙΟ.ΠΑ. (μια ανώνυμη εταιρεία επιχειρηματιών, δηλαδή), όπου συμμετέχει ο δήμος με 30%, δηλώνει ο δήμαρχος Λαυρεωτικής Κωνσταντίνος Λεβαντής.

Να υποθέσουμε ότι θα το διαχειριστεί, κιόλας, αφού δεν γίνεται λόγος για το κόστος της και για τους αναγκαίους πόρους για την κατασκευή της; Πρόκειται για ιδέα που αβίαστα παραπέμπει σε ανάλογη δήλωση του δημάρχου Φυλής, ο οποίος προσπαθεί να «χρυσώσει» το χάπι της αποδοχής του περιφερειακού σχεδιασμού με τη διεκδίκηση της συμμετοχής του δήμου Φυλής στους φορείς των νέων έργων.

Η λύση βρίσκεται σε ένα παναττικό μέτωπο για ένα νέο περιφερειακό σχεδιασμό

Την ώρα που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτές οι διαδικασίες, ένα σημαντικός αριθμός επιτροπών αγώνα και τοπικών συλλογικοτήτων της Αττικής αναζητά τον τρόπο μιας ευρείας συνεννόησης και κοινών δράσεων, στην κατεύθυνση της δημιουργίας ενός συνεκτικού παναττικού μετώπου για τη διαχείριση των απορριμμάτων.

Σε συνθήκες ανοιχτής διαβούλευσης, συνεχούς ανταλλαγής απόψεων και κινηματικών δράσεων στις γειτονιές και τους δήμους, ιδιαίτερα στις περιοχές της δυτικής Αθήνας, που, σε όλες τις εκδοχές, καλούνται και πάλι να επωμιστούν το μεγαλύτερο φορτίο. Ας προσέξει κανείς πως συμπυκνώνει αυτή η πρωτοβουλία τα ζητούμενα της στιγμής:

Η ανοιχτή συνέλευση επιτροπών αγώνα, συλλογικοτήτων και ενεργών πολιτών της Αττικής για το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων, που έγινε την Τρίτη 19 Απριλίου 2011, συμφώνησε στα εξής:

Απορρίπτει τον υφιστάμενο περιφερειακό σχεδιασμό διαχείρισης των απορριμμάτων στην Αττική και τον τρόπο με τον οποίο επιδιώκεται να υλοποιηθεί στη Φυλή, στην Κερατέα και το Γραμματικό

Αντιτίθεται σε κάθε νέα εγκατάσταση στη Φυλή – Α. Λιόσια, συμπεριλαμβανομένης της πιλοτικής μονάδας αεριοποίησης

Ζητά το κλείσιμο του ΧΥΤΑ Φυλής και απαιτεί την ένταξη της περιοχής σε ειδικό πρόγραμμα απορρύπανσης και περιβαλλοντολογικής αποκατάστασης

Καταδικάζει κάθε προσπάθεια εισαγωγής της καύσης στη διαχείριση των απορριμμάτων, είτε με άμεσο, είτε με έμμεσο τρόπο

Έναντι των θηριωδών εγκαταστάσεων κεντρικής διαχείρισης, υποστηρίζει τη λογική της αποκεντρωμένης διαχείρισης των απορριμμάτων, στηριγμένη στην αρχή της εγγύτητας και με εργαλεία την πρόληψη, την επαναχρησιμοποίηση, τη διαλογή στην πηγή και την ανάκτηση – ανακύκλωση, συμπεριλαμβανομένης της κομποστοποίησης

Έχει μια σημασία να τεθεί το ερώτημα αν η κυοφορούμενη πρόταση των φορέων της Κερατέας μπορεί να συμβιβαστεί με την παραπάνω προσέγγιση. Και, ειδικότερα, αν απηχεί τις σκέψεις και τις επιθυμίες όλων όσοι ξενύχτησαν στα μπλόκα της Κερατέας, αυτούς τους μήνες.

Σε ότι με αφορά δεν έχω κανένα ενδοιασμό να επισημάνω πως: αν η κατάληξη αυτού του αγώνα είναι η οικειοθελής εισαγωγή της καύσης στη διαχείριση των απορριμμάτων, τότε θα πρόκειται για πλήρη ακύρωσή του και για μια κακή συνεισφορά στον αγώνα, που θα εξακολουθήσει να δίνεται για μια φιλοπεριβαλλοντική λύση στο πρόβλημα, κάτω από συνθήκες κοινωνικού ελέγχου και κοινωνικής ανταποδοτικότητας.

Ο Τάσος Κεφαλάς συμμετέχει στην «πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων»

prosynat@gmail.com


Πηγή :  http://www.otyposnews.gr/?p=10017